آه باران

آلبومی از استاد محمد رضا شجریان

با همکاری:فخری ملک پور-فرهنگ شریف-همایون شجریان

تنظیم:مزدا انصاری

به یاد بزرگان:حسین یاحقی،مرتضی محجوبی،رهی معیری و بنان

بعد از کار های قبلی استاد شجریان-سرود مهر، ساز خاموش،غوغای عشق بازان،این بار نوبت آلبوم آه باران رسید که شامل بازخوانی چند تصنیف قدیمی و زیباست ودر دستگاه دشتی نوای حزن انگیزی دارد اما بیشتر با حال و هوای برنامه ی گل ها.

هرچند این آلبوم مخصوصا از نظر آواز ها و کیفیت جواب آواز(بیشتر تار)حتی نزدیک بهترین های استاد نبود اما این آلبوم برایم تبدیل به یکی از دوست داشتنی ترین ها شده است.

از جمله تصنیف نوای نی که آهنگ قدیمی آن را با صدای استاد بنان شنیده بودم حزن و محدوده ی صدایی کم بنان این بار با صدای شجریان!حالتی غیر قابل وصف دارد.

تصنیف آه باران با شعری از فریدون مشیری ساخته ی استاد شجریان بسیار مورد توجه من است و همچنین تصنیف دیدی ای مه به آهنگسازی مرحوم حسین یا حقی.

بعد از آلبوم آه باران،رندان مست منتشر شد که به هیچ وجه اثر قابل توجهی نبود(البته در برابر کارهای خودشان)وجذبه ی آلبوم قبلی ایشان بسیار بیشتر بود که احتمالا دلیل آن گروه نوازندگان جوان شهناز و آماده کردن آهنگ ها برای کنسرت دلیل اصلی می باشد.

در نهایت تصنیف کم نظیر (زبان آتش) بعد از وقایع ماه های اخیر بصورت جداگانه پخش شد که برای دانلود آن میتوانید به وبلاگ همایون شجریان مراجعه کنید.به امید اینکه ایشان سلامت و پاینده باشند و بتوانند آلبوم های بیشتری را روانه ی بازار کنند.

«دوست داشتنی ترین صدای کوچک

صدای ستاره ی گل ها ،الهه ی ناز بود

دوست داشتنی ترین صدای بزرگ

صدای ستاره ی سال ها،مرغ سحر بود

اما دوست داشتنی ترین ها «آه باران»بود

که ظرافت صدای کوچک را با وسعت صدای دل می خواند.»

رسول

تئاتر جزیره ی کوچک آزادی

یوجینیو باربا و تئاتر اودین

ترجمه ناصر حسینی مهر

سخنی از یوجنیو باربا :«من اغلب درباره ی تئاتر گفته ام،که همچون بدنی هموفیلی است که در رویارویی با واقعیت خون خود را از دست می دهد از تئاتری سخن گفته ام که همچون پناهگاه آزادی است،جزیره ایست شناور یا دژی انباشته ازهوا.گفته ام که تئاتر همچون قایقی است که بر خلاف جریان باد پارو میزند،اما همان جا مانده و ساکن است،چون ساحلی سوم بر رودخانه،درباره ی تئاتری که همچون خانه ایست با دو در،دری برای ورود و دری برای فرار.درباره ی تئاتری که همچون حضور قومی است در مناسکی تهی و بی ثمر،تئاتری که همچون کشتی دزدان دریایی ما را به سفر می برد پرماجرا از تجربه و تاریخ.درباره ی تئاتری که همچون دیواریست که ما را وا می دارد تا بر پاهایمان قد کشیده و آنچه در پشت آن می گذرد ببینیم،درباره ی تئاتری که همچون داد و ستد است،همچون اسراف است و گشاده دستی،همچون مهاجرت است و کوچ کردن...همه ی این ها استعاره هایی هستند برای تبادر این نکته بر ذهن که تئاتر قصد ندارد فراتر از موجودیتش باشد،تئاتری که ارزش های خود را در تلاش و پی جویی آزادی بدست می آورد،در کارکرد تئاتری خویش».

در باره ی الی ... ساخته ی اصغر فرهادی

چه این فیلم شبیه" ماجرا"باشدذ یا اصلا خودش باشد چه اینکه دیگران آن را شاهکار بدانند به نظر من این فیلم یکی از بهترین های ایرانی است وبه عهده ی هر عاشق سینماست که این فیلم را ببیند .

فیلم از لحاظ کارگردانی،تدوین،فیلمنامه،بازیگری در سطح ایده آلی میباشد . بازی ها در حد امکان به واقعیت نزدیک شده اند . تدوین با کات های سریع فضای شاد و جذاب ابتدای فیلم را تشدید میکند .میزانسن های مناسب کارگردان به علاوه هدایت درست بازیگران از اصغر فرهادی کارگردانی بزرگ ساخته است. از میان بازیگران گلشیفته فراهانی با قرار گرفتن در موقعیت های بسیار پیچیده توانایی هایش را نشان داد.هرچند پیچیدگی موقعیت ترانه علیدوستی برای ما چندان به تصویر در نیامد اما دیالوگ درونی این بازیگر و رمز آلودگی اعمالش فضای خاصی به فیلم داد و علیدوستی نیز درخشید سایر بازیگران از حرفه ای و آماتور عالی بودند و نمی توان تاثیر هدایت مناسب را انکار کرد ،از جمله اینکه ابتدا سکانس هایی که شاد بودند گرفته شد سپس به سکانس های غرق شدن پرداختند که تاثیر جالبی در گروه بازیگران داشته است اشاراتی ظریف در نوع رابطه ی شخصیت ها در گذشته نشانگر تمرین بسیار مناسب و صرف وقت بسیار قبل از شروع فیلمبرداری است (همانطوری که فرهادی در مصاحبه ای در مجله ی فیلم نگار به آن اشاره می کند )

امیدوارم فرهادی باز هم بنویسد و بسازد رقص در غبار-چهارشنبه سوری-دایره زنگی-کنعان-درباره الی همگی آثار در خور توجهی بودند.